ترکستان شرقی

در نخستین روز از اکتبر سال ۱۹۴۹ میلادی مصادف با نهم مهر سال ۱۳۲۸ خورشیدی، “ماوتسی تونگ” رهبر توده ی کمونیست چین، جمهوری خلق چین را پایه گذاری نمود و منطقه ی “ترکستان شرقی” را به زور در داخل خاک جمهوری نوپای خود گنجاند و نام چینی “سین گیانگ” را بدان نهاد.

اسلام در پایان قرن نخست هجری وارد ترکستان شرقی گردیده و حکومت های اسلامی ای در آن شکل گرفته و طی صده های مدیدی از طریق جاده ی ابریشم بعنوان پیوند دهنده ی میان چین و اروپا تلقی می شده است.

ترکستان شرقی یا “سین گیانگ” بسان سایر مناطق آسیا از فرهنگ و تمدنی پربار برخوردار می باشد و از اینرو در صدد شناساندن گوشه هائی از آن برآمدیم:

منطقه ی “سین گیانگ” یا ترکستان شرقی از هویت و فرهنگی متفاوت نسبت به سایر مناطق چین برخوردار است و همین ویژگی متمایز دینی و فرهنگی تنش ها و درگیری هایی را میان اهالی ترکستان شرقی با نیروهای امنیتی پکن پدیدار می سازد و در مواقعی درگیری های بسیار تند و خونباری بدین منظور رخ می دهد و فعالیت های مسالمت آمیز سیاسی نیز سودی به سامان یابی وضعیت شان نداشته است چرا که آقای ” الهام توهتی” که از اساتید دانشگاه مسلمان چین در رشته ی اقتصاد بود بدلیل فعالیت مسالمت آمیز در آبان ماه سال ۱۳۹۳ خورشیدی به حبس ابد محکوم گشت.

ایالت سین گیانگ

(ترکستان شرقی)

یکی از پنج ایالت سرزمین چین است که بصورت خودگردان اداره می شود و بخش عمده ی اهالی آن مسلمانان و از نژاد “اویغور” می باشند که پیش از پیوستن آن در سال ۱۳۲۸ خورشیدی به چین، از سوی آنها به “ترکستان شرقی” نامیده می شد؛

ایالت “سین گیانگ” که در باختر چین قرار دارد از جنوب با استان “تبت” و از جنوب شرقی با استان های “چینگهای” و “گانسو” و از شرق با “مغولستان” و از شمال با “روسیه” و از غرب با ” قزاقستان و قرقیزستان و تاجیکستان و افغانستان و پاکستان و بخشی از ایالت “کشمیر” که تحت کنترل هندوستان می باشد همسایه است و مساحت آن به یک میلیون و ششصد هزار کیلومتر مربع می رسد و یک پنجم از مساحت کل چین که شامل مستعمره های “تبت” و “مغولستان داخلی” می شود را تشکیل می دهد.

جمعیت:

بر اساس گزارش رسمی حکومت چین، جمعیت ایالت “سین گیانگ” نزدیک به بیست و یک میلیون نفر می باشد که یازده میلیون نفر از آنها مسلمانانی از نژاد اویغور و بخش اندکی از نژاد های قزاق و قرقیز و تاتار و ازبک و تاجیک  می باشند.

بر اساس آمارهای رسمی کشور چین، نژاد “هان” که بعنوان بیشترین نژاد ساکن در چین می باشد، ۹ میلیون نفر از ساکنان ترکستان شرقی را تشکیل می دهد و بدین ترتیب ۴۰% از اهالی ایالت “سین گیانگ” از “هان” ها می باشد و این درحالی  است که “هان” ها در میانه ی صده ی بیستم تنها ۱۰% از اهالی “ترکستان شرقی” را تشکیل می داده اند.

درآمد و منابع زیرزمینی “ترکستان شرقی”:

کشاورزی بعنوان برجسته ترین پیشه ی ساکنان “ترکستان شرقی” قلمداد می شود بطوریکه آنها نسبت به کاشت حبوبات و درختان میوه و نیز کاشت پنبه و پرورش دام، بویژه پرورش گوسفند اهتمام می ورزند.

” ترکستان شرقی” از منابع زیر زمینی ای بسان “نفت”، “زغال سنگ”، “سرب”، “مس”، “روی”، “اورانیوم” و “گاز طبیعی” برخوردار می باشد و پیشه هایی بسان “پالایش نفت”، “تولید فولاد” و “کارخانه های پتروشیمی” و  “تولید سیمان” در آن وجود دارد.

تاریخ “ترکستان شرقی”

باتوجه به جایگاه استراتژیکی “ترکستان شرقی” و گذر جاده ی ابریشم از آن،همواره در معرض موج هایی از کوچ های نژادهای گوناگون بوده است که در آن سکونت گزیده یا بطور موقت در آن زندگی نموده اند.

و بر اساس گزارش تاریخ نگاران، ورود اسلام به ” ترکستان شرقی” به صده های دهم و یازدهم میلادی باز می گردد.

نژادهای اویغور “ترکستان شرقی” در ابتدای صده ی بیستم میلادی اقدام به خیزش هایی در راستای جدا شدن از حکومت مرکزی پکن نمودند که از برجسته ترین خیزش های آنان می توان به خیزش سال ۱۳۱۱ و ۱۳۱۲ خورشیدی اشاره نمود که طی آنها حکومت مستقل ترکستان شرقی را اعلام نمودند اما دیری نپایید که در سال ۱۳۲۷ خورشیدی پس از درگذشت مرموز سران حکومت “ترکستان شرقی” در سانحه ی هوایی بار دیگر حکومت کمونیست چین نسبت به اشغال خاک ترکستان شرقی اقدام نمود و آن را در نقشه ی چین گنجاند.

حکومت چین در راستای هدف قرار دادن هویت و دین ایغورها قوانینی را به رشته ی تحریر در آورد که از آن جمله می توان به موارد پیش رو اشاره نمود:

– قانون بازداری از تدریس زبان ایغوری در دانشگاه که در سال ۱۳۸۰ خورشیدی مقرر گردید.

– قانون بازداری از آموزش آموزه های اسلام به کودکان زیر ۱۸ سال در “ترکستان شرقی”

– قانون بازداری از روزه داری

– و قانون کنار زدن ایغورها از پست های بالا و کلیدی حکومت

مسلمانان “ترکستان” شرقی چندین مرتبه مورد هجوم های نژادپرستانه و درگیری های خونین قرار گرفته اند که کشته و زخمی های فراوانی بجای گذاشته است که از آن جمله می توان به درگیری خونبار تیر ماه سال ۱۳۸۷ خورشیدی اشاره نمود.

و علاوه بر مورد یادشده می توان به حکم های سنگین قضایی که با اتهام پوچ “اقدام به ترور” بریده می شوند اشاره نمود که از جلوه های چنین نادادگری ای می توان به بازداشت و زندانی نمودن ۱۱۳ نفر در خرداد ماه سال ۱۳۹۲ خورشیدی اشاره کرد که حکم هایی از مدت ده سال تا حبس ابد به اتهام های پوچی بسان “اقدام به ترور”، ” اختیار بیش از یک همسر” و ” داد و ستد مواد مخدر” برای آنان بریده شد.

ریشه و انگیره ی ستم و بی مهری ای که حکومت چین به اهالی ترکستان شرقی روا می دارد، مسلمان بودن ساکنان ترکستان شرقی می باشد زیرا چین کمونیست، هویت اسلامی ترکستان شرقی را بزرگ ترین مانع در برابر سلطه رانی خود در منطقه تلقی می نماید.

خودکامگی حکومت چین با کلیه ی شیوه های اجباری درصدد دورساختن اهالی ترکستان شرقی از آئین اسلام می باشد و این پدیده در دوره ی حکومت خودکامه ی کمونیستی (ماو)، در سال های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۵ خورشیدی پررنگ تر بوده است و علاوه بر آن پدیده ی دیگری به نام انقلاب فرهنگی رخ داد که به “ویران شدن مسجدها”، ” بازداری از برگزاری نمازهای جماعت”، “تعطیلی مدرسه های تدریس قرآن” و ” سکونت گزیدن چینی هائی” انجامید که به نوبه ی خود نقش بسزایی را در آزار و اذیت رساندن مسلمانان “ترکستان شرقی” داشته اند و علاوه بر آن اقداماتی در راستای ترویج اندیشه ی کمونیستی را در مدرسه های “ترکستان شرقی” آغاز نمودند و کلیه ی رسانه های وقت، تمام تلاش های خود را به منظور دورساختن مردم از دین بکارگرفتند و تدریس آموزه های دینی بطور کامل ممنوع گردید اما با همه ی این احوال مسلمانان “ترکستان شرقی” بر آموزه های آئین اسلام پایورزی نمودند.

تزریق خودکامگی در سیستم آموزشی چین، از روش های آمیختن هدفدار مسلمانان ترکستان شرقی با فرهنگ کمونیستی چین می باشد بطوریکه تدریس در کلیه ی دانشگاه های منطقه با زبان چینی صورت می پذیرد و تنها ۲۰% از دانش آموزان ترکستان شرقی اجازه ی تحصیل در دانشگاه های کشور را دارا هستند و مشکلات اقتصادی بعنوان بزرگ ترین عامل کاهش سطح آموزشی مسلمانان در “ترکستان شرقی” قلمداد می شود زیرا مدرسه های دوره ی راهنمایی ای که با زبان چینی تدریس می شوند از پیشرفته ترین امکانات روز برخوردار هستند اما مدرسه های راهنمایی ای که زبان تدریس شان اویغوری می باشد، پیش پا افتاده ترین امکانات را هم در اختیار ندارند و کتاب های دینی مدارس با رویکرد بینش کمونیستی چاپ و تدریس می شوند.

سران چینی در راستای آمیختن هدف دار مسلمانان “ترکستان شرقی” با فرهنگ کمونیستی چین، در طول ۳۰ سال، چهار مرتبه نسبت به تغییر حروف الفبای زبان اویغوری اقدام نموده اند اما با وجود رخداد انقلاب فرهنگی کمترین تغییری در حروف الفبای چینی ایجاد نشد و پس از مدتی حروف الفبای زبان اویغوری به حروف لاتین تبدیل گشت ولی پس از مدتی بدلیل بیم تشکیل پل های ارتباطی میان “ترکستان شرقی” با “ترکیه” باردیگر حروف الفبای زبان اویغوری به حروف الفبای عربی بازگشت و پرواضح است که بازی نمودن با حروف الفبای اویغوری ارتباط میان نسل ها را بسیار دشوارتر می نماید؛

” ترکستان شرقی ” در حالت کنونی بعنوان خاک اشغال شده ی چین تلقی می گردد و تعریف “نسل کشی” ای که از سوی سازمان ملل ارائه شده است با وضعیت آنها همخوانی دارد اما اهالی “ترکستان شرقی” امکان برخورداری از پشتیبانی های سازمان ملل را ندارند و کلیه ی درخواست هایی که به سازمان ملل ارائه می دهند مورد پذیرش آنها واقع نمی شود.

اویغورهای مسلمان در “ترکستان شرقی” همواره در حال مبارزه به منظور برخورداری از یک زندگی معمول می باشند و بدون رضایتمندی و با سکوت کشورهای دنیا زندگی دشواری را در برابر ستم ها و تبعیض های روا شده ی چین سپری می کنند و همچنین بیست و پنج میلیون مسلمان اویغوری در ترکستان شرقی در زیر تازیانه ی ستم و تبعیض حکومت پکن زندگی می کنند و هزاران نفر از آنها در زندان های سیاسی کشور به سر می برند و شکنجه ی زندانی ها در چین پدیده ای معمول تلقی می شود.

حکومت چین ۴۰۰ نفر از اهالی ” ترکستان شرقی” را به اتهام “ترویج اسلام از طریق اینترنت” بازداشت نموده است و از تاریخ جمعه ۴ مرداد ۱۳۹۲ خورشیدی تا شنبه ۹ شهریور ۱۳۹۲ خورشیدی ۱۰۰ نفر از اهالی ” ترکستان شرقی” را به اتهام یادشده بازداشت و روانه ی زندان نمودند و پس از سپری شدن مدتی چند از تاریخ اشاره شده، ۱۳۹ نفر را به اتهام ارتباط با گروه های مسلحانه ی اسلامی بازداشت نمودند.

آری؛ سران کمونیست چین در برابر دیدگان جهان اقدام به نسل کشی مسلمانان “ترکستان شرقی” می نمایند و کوچکترین فرصت را برای فشار دهی بر آنها فروگذار نمی شوند.

چندی پیش ۷ نفر از مسلمانان “ترکستان شرقی” در سه پاسگاه متفاوت در اثر برخورد خشونت آمیز پلیس چین با آنها جان باختند و از طرفی دیگر ۹ نفر از اهالی روستای (ابو دونا) که به منظور حضوریابی در تظاهرات از منازل مسکونی خود خارج شده بودند بازداشت گردیدند  و تا کنون هیچ اطلاعی از آنها در دسترس نیست و ۸ تن از آنها در منطقه ی خودگردان “ترکستان شرقی” به دست نیروهای سرکوبگر جان باختند.

کشتار با سرپوش دروغین:

خبرگزاری رسمی “تیشان” به منظور سرپوش نهادن بر جنایت های پلیس چین ادعاء نمود که ۹ تن از اهالی “ترکستان شرقی” در ساعت شش و سی دقیقه به وقت محلی با چاقو به پاسگاه منطقه ی “ساچی” یورش برده و بسوی خودروی پلیس آتش گشوده اند که ۸ تن از آنها کشته و یک نفر بازداشت گردیده است.

“ترکستان شرقی” بدلیل دارا بودن منابع زیرزمینی گسترده بعنوان یکی از مناطق با اهمیت چین تلقی می شود بطوریکه طبق گزارش مجله ی ژاپنی (SankeiBusiness) که در ۱۷ شهریور سال ۱۳۸۳ خورشیدی چاپ شد: ۲۵% از ذخایر نفت و ۲۸% از ذخایر گاز طبیعی چین در “ترکستان شرقی” اندوخته شده است و میزان ذخایر زیرزمینی نفت “ترکستان شرقی” ده برابر میزان ذخیره ی نفت زیرزمینی ایران و عراق می باشد و در یکی از مناطق “ترکستان شرقی” میدان نفتی ای به مساحت ۹۱۰ هزار کیلومتر مربع کشف شده است و حکومت چین سالانه میزان ده میلیون تن نفت را از ” ترکستان شرقی” به چین منتقل می نماید و با این وجود بهای نفت در ” ترکستان شرقی” گران تر از سایر مناطق چین می باشد.

مهمترین منابع ذخایر نفتی “ترکستان شرقی” عبارتند از:

حوض های “تاریم” با ۷۴ میلیارد بشکه نفت

و منطقه ی “قرامای” که ۱۲۸۶۰۰۰ تن نفت در سال از آن برداشت می شود.

و مناطق (کومول و تورفان) با ۷۵ میلیون تن نفت

و بیابان بزرگ (تلکه ماکان) با ۵۰ میلیارد تن نفت

و “ترکستان شرقی” ۱۷.۴ میلیارد مترمکعب گاز طبیعی را در خود جای داده است و از ۳۰ منطقه ی آن گازطبیعی برداشته می شود و منطقه ی (جونگاریا) و حوض های (تاریم) از گسترده ترین و ویژه ترین میادین گازی “ترکستان شرقی” قلمداد می شوند و با این وجود حکومت چین سیاست های استعماری خود را روز به روز گسترش می دهد و با سکونت دادن نژادهای چینی در “ترکستان شرقی” و پشتیبانی از آنها بر میزان جمعیت “ترکستان شرقی” می افزاید و گرسنگی و تنگدستی و بیکاری را برای مسلمانان “ترکستان شرقی” به بار می آورد و این درحالی است که ۴۰% از بودجه ی کل چین سرخ از ” ترکستان شرقی” تامین می شود و با این حال ۸۰% از اویغورهای مسلمان “ترکستان شرقی” با گرسنگی و تنگدستی دست و پنجه نرم می کنند و کلیه ی ثروت های زیر زمینی و رو زمینی “ترکستان شرقی” به خاک چین منتقل می شوند و سوءاستفاده ای بی نظیر از “ترکستان شرقی” بعمل می آید و تعداد کارگران مسلمان در کارخانه های چین، یک دهم کارگران چینی می باشد.

بطور مثال: تنها ۱۰% از مسلمانان در ۲۰۰ هزار پیشه ی گوناگونی که در شهر ارومچی (پایتخت ترکستان شرقی) وجود دارد مشغول به کار هستند و ۹۰% کارگران حوزه ی تولید پارچه را چینی تشکیل می دهند و تنها ۲۵ تا ۲۶% از اساتید دانشگاه ترک های مسلمان می باشند و مسکن و بهداشتی که برای چینی ها تدارک می شود برای ترک های مسلمان فراهم نمی گردد و تنها ۱۰% از کارمندان دولت از ترک های مسلمان می باشند.

آتش کشیدن کتاب های دینی و بازداشت شخصیت های دینی مسلمان:

با وجود اینکه ماده ی ۳۶ قانون اساسی چین نسبت به آزادی بیان باورهای شهروندان چینی اشاره نموده و تصریح کرده است: (هر شهروند چینی از حق آزادی بیان باور و اجرای آموزه های آئین خودش برخوردار است و حکومت چین ملزم به پاسداری از مراسم دینی شهروندان معمول خود باشد) اما گردانندگان حکومت چین تا جاییکه می توانند عرصه را بر ترک های مسلمان اویغور تنگ می کنند و موانعی را در روند اجرای مناسبت های دینی آنان و آموزش آئین اسلام ایجاد می کنند و تمام تلاش خود را به منظور ترویج باور کمونیستی در میان جوانان مسلمان اویغوری بکار می بندد و هر کارمندی که در مراسم حج حضور بیاید از کار اخراج می شود و علاوه بر اینها مسجدها و مدرسه های آموزش قرآن و مکتب خانه هایی که حدود ۲۰۰ متر با مدارس فاصله داشتند تعطیل شدند و نگاشته های اسلامی به آتش کشیده شدند و شخصیت های دینی و فرهیختگان اسلامی را بازداشت نمودند و خون برخی از آنها را ریختند.

اعدام ۱۲۰ هزار شخصیت دینی مسلمان:

در سال ۱۳۳۰ خورشیدی، صد و بیست هزار نفر که بخش عمده ی آنها از شخصیت های دینی مسلمان بودند از سوی حکومت کمونیستی چین اعدام شدند و طی سال های ۱۳۲۸ تا ۱۳۵۸ خورشیدی، تعداد ۲۹ هزار مسجد در “ترکستان شرقی” تخریب گردید و ۵۴ هزار شخصیت دینی به منظور بیگاری به پادگان های نظامی فرستاده شدند و ۳۷۰ هزار مرکز آموزش قرآن در شهر ارومچی (مرکز ترکستان شرقی) به آتش کشیده شد و از سال ۱۳۷۶ خورشیدی تا کنون ۱۲۰۰ مسجد بسته شده و به پایگاه ها و دفترهای حزب توده ی کمونیستی و یا کشتارگاه های دامی تبدیل شده اند که نمونه ی بارز رفتارهای یادشده را می توان در شهر (هوتن) مشاهده نمود و نیز بسان سایر مناطق “ترکستان شرقی”، از برگزاری نماز جمعه در شهر (هوتن) بازداشته شد.

در تابستان سال ۱۳۹۲ خورشیدی بانوان یکی از خانواده های برجسته ی شهر کاشغر که از پایبندان به آموزه های آئین اسلام بودند از برداشتن حجاب های شان خودداری ورزیدند و نیروهای امنیتی شهر کاشغر با وارد ساختن اتهاماتی از قبیل ارتباط آنان با تروریست ها و تجزیه طلبی، منزل مسکونی شان را به آتش کشیدند و آن بانوان مسلمان را زنده زنده در زبانه های آتش سوزاندند.

چین، حکومتی که ۶۰ میلیون مسلمان را به کام مرگ فرو برده است؛

بر اساس بررسی های بعمل آمده، شصت میلیون مسلمان ترک زبان از سوی نیروهای اشغالگر چینی به کام مرگ فرو رفته اند که این تعداد ده برابر شهدایی است که در سرزمین های بوسنی و عراق و افغانستان و چچن و فلسطین جان باخته اند.

گردآوری و ترجمه: حامد مشكوة

٦/رجب/١٤٤٠ هجري قمري

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *