بیانیه‌ی کاک حسن امینی به مناسبت برگزاری هفته ی وحدت

بیانیه ی استاد کاک حسن امینی حاکم شرع مردمی کردستان
بسم الله الرحمن الرحیم
شعارِ هفته یِ وحدتِ عقیم را به شعورِ هفته ی اعلام و اجرای رفع تبعیض تبدیل کنید.
قریب به سی درصد جمعیت 80 میلیونی کشور ایران را اهل سنت و جماعت تشکیل می دهند. این جمعیت عظیم غالباً در نوار مرزی در چهارگوشه ی کشور سکونت دارند و البته بخش مهمی از آنان در قالب جمعیتی بیش از یک میلیون نفری در پایتخت مستقرند.
هر ساله در ماه ربیع الاول بزرگداشت هفته ای به نام «هفته ی وحدت» همراه با تبلیغات فراوان در رسانه-های مختلف، برگزار می شود. طبق ادعای برگزار کنندگان، علمای شیعه و سنی از داخل و خارج کشور به مهمترین مراسم این هفته، یعنی «کنفرانس بین المللی وحدت» دعوت می شوند و سخنرانان، علی الخصوص مسئولان و مقامات مختلف ایران به ایراد سخن پرداخته و داد از وحدت میان شیعه و سنی سر می دهند.
مثلاً امسال آقای حسن روحانی رئیس جمهور، و البته سالیان گذشته و امسال نیز رهبر انقلاب و سایر مقامات و مسئولان، جهان اسلام را به وحدت و یکپارچگی دعوت کرده اند. همه می دانیم که نفس این سخنان خوب و ارزشمند بوده و از مصادیق دستور قرآنیِ «… واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرّقوا…» است.
با بررسی سخن و عمل مسئولان و برگزار کنندگان کنفرانس هفته ی وحدت در سی و چند سال گذشته، به خوبی متوجه تناقض میان قول و عمل آنان هستیم. چرا که اهل سنت ایران، نه تنها از بهره مندی از حقوق اندک خود که در اصل 12 قانون اساسی به آن تصریح شده، محروم هستند، بلکه مورد ظلم و تبعیض آشکار نیز قرار گرفته اند.
این تبعیضها کار را به جایی رساند که سال 96 رهبری انقلاب در پاسخ به نامه ی مولانا عبدالحمید امام جمعه ی زاهدان و از رهبران برجسته ی اهل سنت ایران اعلام موضع نموده و چنین نوشتند:
«همه ی ارکان جمهوری اسلامی موظفند بر اساس معارف دینی و قانون اساسی هیچگونه تبعیض و نابرابری بین ایرانیان از هر قوم و نژاد و مذهبی روا ندارند.»
اینجانب به عنوان یک اهل سنت، طی نامه ی سرگشاده ی مورخ 96/06/25 خطاب به مسئولان حکومت، بخشی از تبعیض ها و ظلم های روا داشته شده در حوزه های مختلف را بیان نمودم تا تذکری باشد برای مسئولان، با این امید که به این دستور و خواست صریح رهبری جامه ی عمل بپوشانند.
حال شمّه ای از مطالب مذکور در آن نامه در قالبِ دستور دینی و قرآنیِ «وَ ذَکِّر إِنّ الذّکری تنفع المؤمنین» مجدداً یادآوری می شود:
1- علیرغم این که 25 تا 30 درصد جمعیّت ایران اهل سنّت می باشند، و همچنین اقلّیّتهای قومی مانند کورد، بلوچ، ترکمن و عرب نیز مجموعاً حدود نصف جمعیّت ایران را در بر می گیرند، با این حال از اول انقلاب تاکنون وزیر، معاونِ رئیس جمهور، استاندار، فرمانده ی نیروی انتظامی، فرمانده ی عالی رتبه ارتش، فرمانده ی رده بالای سپاه پاسداران، و سفیر در کشورهای اسلامی، از میان آنان انتخاب نشده است.
2- عدم تدریس زبان مادری در کنار زبان فارسی در هیچکدام از مراحل، از پیش دبستانی تا سطوح مختلف دانشگاهی برای اقوام ایرانی.
3- عدم تشکیل دادگاه های ویژه ی روحانیت در مناطق اهل سنت توسط قضات و کارکنان از میان علما، طلّاب و دعوتگران شایسته ی اهل سنت و هم چنین عدم انتخاب مدیران کل دادگستری و مسئولیت های مهم دیگر قضایی از میان حقوقدانان و نخبگان اهل سنت.
4- در سازمانها و نهادهای تحت نظارت مستقیم رهبری نیز می توان به عدم حضور علما و حقوقدانان اهل سنت در شورای نگهبان، مجمع تشخیص مصلحت نظام، عدم انتخاب نمایندگان رهبری در استانها، علی الخصوص مناطق سنی نشین از میان علمای دلسوز و خوش نام اهل سنت، عدم حضور اهل سنت در رده های مدیریتی عالی ارگانهای نظامی و انتظامی و نهادهای امنیتی مثل وزارت اطلاعات اشاره کرد.
همچنین دخالت ندادن اهل سنت در مدیریت صدا و سیمای ملّی و عدم اختصاص شبکه های ویژه ی اهل سنت و یا عدم اختصاص ساعاتی از شبکه های مختلف صدا و سیما برای اهل سنت، از دیگر مصادیق تبعیض نسبت به اهل سنت در نهادهای تحت فرمان رهبری است.
در حالی که در بیشتر شهرها و روستاهای صددرصد سنی نشین، حسینیه ها و مساجد مربوط به اهل تشیع ساخته شده، اهل سنت از ساخت و داشتن مسجد در تهران محروم هستند و درخواستهای رهبرانِ آنها در چهل سال گذشته، در این مورد بی پاسخ مانده است.
از جمله موارد دیگر تبعیض ایجاد شده در حق اهل سنت توسط نهاد رهبری ایجاد مراکزی به نام مرکز بزرگ اسلامی در مناطق سنّی نشین کوردستان و غرب کشور است که برخلاف اصل 12 قانون اساسی، فعالیت علما و طلاب و دعوتگران اهل سنت را به شدت کنترل کرده و در عزل و نصب خودسرانه ی امامان مساجد و یا ممنوع المنبر کردن علمای متعهد و دلسوز، با کمک نیروهای امنیتی و دادگاه ویژه ی روحانیت، دخالت غیرقانونی می کنند.
حال ملّت ایران و علی الخصوص اهل سنت حق دارند که از مسئولان امر، علی الخصوص رئیس جمهور و مسئولان قضایی و مقام رهبری سئوال کنند که: شعار وحدت سر داده شده در 40 سال گذشته، چقدر در داخل کشور عملاً محقق شده است؟
آیا بدون محقق شدن عملی وحدت در داخل، امکان چنین وحدتی توسط حکومت، در خارج از ایران ممکن است؟
الله متعال در امر دعوت مراحلی را برای پیامبر رحمت(صلّی الله علیه و سلّم) و اهل ایمان و دعوتگران به دین، معین می کند، و به آنها فرمان می دهد که از خود، خانواده و قبیله ی خویش شروع کنند. توجه به این آیات روح بخش از جمله آیه های: «قوا أنفسکم و أهلیکم ناراً» و «أنذر عشیرتک الأقربین» و فهم علمای اسلامی اعم از شیعه و سنّی از آیات مذکور، ما را به این نتیجه می رساند که عملی شدن ادعای وحدت باید از داخل شروع شود.
اگر می خواهیم به عنوان کشوری اسلامی مقتدر و تأثیرگذار بر معادلات منطقه ای و جهانی مطرح باشیم، باید اول جمعیّتِ قریب به بیست و پنج میلیون اهل سنت داخل، عملاً آثار و برکات این وحدت را مشاهده کنند.
اکنون مستقیماً رهبر انقلاب را مورد خطاب قرار داده و از ایشان می پرسم که: چنانچه در حوزه ی قوه ی مجریه و قوه ی قضاییه، فرمان سال گذشته ی جنابعالی، مورد کم لطفی قرار گرفته است، چرا حداقل در حوزه-هایی که مستقیم زیرنظر خود شما اداره می شوند، کمترین اقدامی در جهت رفع این تبعیضها صورت نگرفته است؟!
الله متعال خطاب به اهل ایمان می فرماید: «یا أیها الذین آمنوا لم تقولون ما لا تفعلون» و هم چنین می-فرماید:«أتامرون الناس بالبرّ و تنسون أنفسکم»
آیا بهتر نبود به جای هزینه ی ده ها میلیارد تومان سرمایه ملّی در کنفرانسهای با نام وحدت، عملاً در راستای رفع ظلم و تبعیض و ایجاد الفت و برادری و برابری گام برداشته شود؟ مطمئناً اقدام مثبت عملی، پیشرفت و ثبات نظام و کشور را در داخل موجب شده، و اقتدار واقعی خارجی را هم به کشور خواهد بخشید.

حسن امینی (بیانیه ی استاد کاک حسن امینی حاکم شرع مردمی کردستان)
حاکم شرع مردمی کردستان
و مدیر مدرسه ی علوم دینی امام بخاری سنندج
97/09/04

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *