این شبِ طولانی را به من تبریک نگویید؛ لطفا

پس از جایگزینی دولت‌های به اصطلاح مدرن هر مرزی برای خودش زبانی را اجباری کرد و اجازه نداد دیگر زبان‌ها شنیده و گفته شوند. هر مرزی برای خودش رسومی را از کتاب گرد و خاک گرفته‌ی باستان بیرون آورد و احیایش کرد. چرا؟ تا جایگزین مشترکات شود.

می‌گویند رسمی است برای دور هم نشستن. درکش نمی‌کنم که چرا باید حتما رسمی باشد که دور هم بنشینند، اما اگر واقعا به بهانه نیاز باشد صدها بهانه‌ی دیگر هست که نیازی نباشد عیدی مشرکانه شود بهانه. جالب است بدانید تقریبا همه‌ی بدعت‌ها و همه‌ی رسوم ضد توحیدی یک جنبه‌ی زیبا دارند و اساسا همان جنبه‌ی زیبایش باعث ترویجش می‌شود و اصلا ابلیس از در زیبایی وارد می‌شود.

ما بدی کاملا زشت نداریم، که اگر داشتیم کارمان آسان بود.

می‌گویند عید «ملی» است. منظورشان از ملی همان مرز تنگ و کوچک است که باعث دشمنی همسایه‌های هم خون و هم تاریخ شده. حالا بماند که چیزی به نام عید ملی وجود ندارد. در طول تاریخ و هر جای دنیا شما به من یک عید ملی نشان دهید. نگردید نیست. تمام اعیاد و مناسبت‌ها ریشه‌ی مذهبی دارند. همه‌اش. از جشنواره‌های گاوبازی در اسپانیا بگیرید تا ولنتاین و کریسمس و یلدا و نوروز. این اصطلاح ملی برای جدا کردن شماست. برای این است که این شور ملی‌گرایانه که حسابی برایش تبلیغات شده و جا افتاده باعث پذیرش رسمی اساسا دینی شود. فریب نامگذاری‌ها را نخورید.

مگر مشرکان چه می‌گفتند؟ می‌گفتند این رسوم ما باعث اتحاد شده. و یکی از اصلی‌ترین بهانه‌هایشان در مبارزه با دعوت اسلام همین بود که محمد [صلی الله علیه وسلم] باعث تفرقه‌ی ما شده. ابوجهل هم ناسیونالیست بود. در حد همان قبیله.

نام، چیزی از حقیقت یک اندیشه را تغییر نمی‌دهد. تو هم که اینها را بگویی می‌شوی تندرو. اگر  برچسب برایت مهم نباشد، نه نام جشن «ملی» فریبت می‌دهد و نه از این کلمه‌ی «تندرو» خواهی ترسید. همان مردمی که محمد صلی الله علیه وسلم را «امین» می‌دانستند بعدا صد برچسب ناروا به او زدند. به تو هم می‌زنند. می‌گویند تو که چیزهای خوبی می‌گفتی، تو که اینطوری نبودی؟ آنفالو…

شرک و خرافه و بدعت قرار نیست در آن شکل زشت هزار و چهارصد سال قبل خود را نشان بدهد. همه چیز آپدیت می‌شود حتی خرافه.

در نسخه‌ی جدیدش می‌شود هندوانه و کرسی و شب‌نشینی و انار. این رنگ و لعابِ زیباست که اکثر مردم می‌بینند نه پیشینه و تاریخ و فلسفه‌اش را. بعد هم قضیه را ساده‌اش می‌کنند که «صله‌ی رحم» است! خرافه را در پس هندوانه و صله‌ی رحم پنهان می‌کنند.

نه، یلدا را به من تبریک نگویید. اگر بگویید تشکر می‌کنم از محبت شما، اما خواهم پرسید که چرا باید طولانی‌ترین «شب» را به کسی تبریک گفت؟

عبدالله.ش

1 thought on “این شبِ طولانی را به من تبریک نگویید؛ لطفا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *